जनकपुर  ।

हरिपूर्वा नगरपालिका–२ सर्लाहीका रामवीर यादवले उल्टै हामीसँग सोधें, ‘यसपटक कसलाई भोट हालौं ?’ अहिलेसम्म आफूले जिताएर पठाएका नेताहरूले आफ्ना लागि काम नगरेकाले उनलाई आफ्नो रोजाइ नै गलत पर्‍यो कि भन्ने लागेको रहेछ ।

त्यसैले भोट हाल्नुपर्छ भन्नेमा दृढ रहे पनि रामवीर कसलाई भोट हालौं भन्नेमा चाहिं द्विविधामा रहेछन् ।

चुनावका बेला मात्रै झुल्किने नेताहरूलाई भोट नै दिएर पनि केही अर्थ छैन भन्ने उनलाई लागेको छ । त्यसैले उनी यसपालि जनताप्रति प्रतिबद्ध नेता छान्ने सोचमा छन् । तर उठेका उम्मेदवार कुनै त्यस्ता छैनन्, जो रामवीरका नजरमा साँच्चिकै जनताका लागि काम गरेका होउन् ।

उनको जस्तै द्विविधा कबिलासी नगरपालिका–८ का भिखारी रायको पनि थियो । आफूहरूले जिताएर पठाएका नेताहरू काठमाडौंमा ऐस–आराममा अलमलिएको भन्दै उनी पनि आक्रोशित देखिए । ‘मत किन दिने ? जो आउँछन् जितेर जान्छन् । काठमाडौंमा करोडौंको घरघडेरी किन्छन् । हाम्रो अवस्था के हो बुझ्न आउँदैनन्’, रायले भने ।

सर्लाही–२ बाट प्रतिनिधिसभा सदस्यका लागि १७ जना उम्मेदवार छन् । तीमध्ये अलि धेरै दौडधुप नेकपा माओवादी केन्द्रको चुनाव चिह्नबाट चुनावी मैदानमा रहेका नेपाल समाजवादी पार्टीका कार्यकारी अध्यक्ष महिन्द्रराय यादव र लोकतान्त्रिक समाजवादी पार्टीका राजेन्द्र महतोको छ ।

सर्लाही–२ का लागि दुवै नेता नयाँ अनुहार होइनन् । आफ्नो क्षेत्रमा कुन नेताले कस्तो काम गरेको छ भन्ने राम्रै हिसाब राखेका जनताले यसपटक नेताहरूसँग सकेको धेरै प्रश्न गरेर मात्रै भोट हाल्ने सोचमा छन् । मलंगवा नगरपालिका सलेन चोकका उमेश साह जितेर गएपछि वास्तै नगर्ने नेताहरूको परम्पराबारे उनीहरूलाई नै प्रश्न गर्न चाहन्छन् ।

चोकमा सानो पसल गरेर बसिरहेका उनको भोट माग्न नेताहरूका गाडी यताउता दौडिरहँदा रिसको पारो तात्छ । ‘नेताहरू अलिअलि आउन थालेका छन् । चुनावमा आएर बाबुदादा भन्दै हात जोडेर भोट माग्छन्’ साहले भने, ‘जितेपछि व्यवहार नै छुट्टै गर्छन् । वास्तै गर्दैनन् ।’

हामी सर्लाही क्षेत्र नम्बर २ का विभिन्न ठाउँमा पुग्दा घरदैलो सुरु गरेका नेताहरूका गाडी हुँइकिंदै थिए, उम्मेदवारहरू घरघरमा पुगेर भोट माग्न व्यस्त । सुरुमा हामी माओवादी केन्द्रको चुनाव चिह्नबाट प्रतिस्पर्धा गरिरहेका नेपाल समाजवादी पार्टीका अध्यक्ष महिन्द्र राय यादवको घरदैलो हेर्न गयौं ।

मलंगवा नगरपालिका सलेन टोलमा उनी जुन बाटो हिंडेर भोट मागिरहेका थिए, त्यही बाटोले यादवलाई गिज्याइरहेको थियो । स्थानीयले भनिहाले, ‘बाटो यस्तो छ, मन्त्रीजी फेरि भोट माग्न आउनुभएको छ ।’ तर उनको कुरा स्थानीयको भनाइभन्दा पनि आफ्नो रटानमै केन्द्रित भयो ।

यादवले भने, ‘हामी संविधानलाई सही ट्र्याकमा ल्याउन र प्रतिगमनलाई परास्त गर्न गठबन्धन गरेर चुनावमा आएका छौं ।’ जनतालाई भने संसद विघटनभन्दा ठूलो प्रतिगमन आँगनै अघिल्तिरको ठूलो ढल थियोे । उनीहरूले त्यही कुरा गरे बारम्बार । महिन्द्रराय यादवले टाउको हल्लाइरहे ।

यादव सलेन टोलमा भोट मागिरहेको बेला उनका प्रतिस्पर्धी मानिएका राजेन्द्र महतो कौडेना गाउँपालिका–३ को पासवाना टोलमा पुगे । पीच सडकमै गाडीबाट ओर्लिएर दलबलसहित टोल छिरेका महतोलाई स्थानीय महिलाहरूले लस्करै उभिएर हेरे । तर महतोले ती एक हूल महिलातिर हेरेनन्, सरासर अघि बढे ।

हामी उनै महिलाहरूसँग कुराकानी गर्न भनेर रोकियौं । महिलाहरूको दुःख भनिसाध्यको रहेनछ । गत बर्खामा मात्रै घर पूरै बाढीले डुबाएपछि स्थानीय स्कुलमा गएर बसेको बिर्सिएकै छैनन् उनीहरूले । बिर्सिन त उनीहरूले पाँच वर्षअघि हालेको भोट र भोट हाल्दा पाएको आश्वासन पनि बिर्सिएका छैनन् । त्यसैले रजियादेवी पासवान आफ्ना दुःख हामीसित पोख्न अघि सरिन् ।

‘बर्खामा बाढीले पूरै घर भासियो । खानेकुरा, लत्ताकपडा सबै त्यहीं पुरियो, मेरो परिवार नै बाढीमा डुब्यौं’ पासवानले भनिन्, ‘महिन्द्र राय यादव क्यामेरावाला मान्छे लिएर आए । मैले दुवै हात जोडेर गुहार मागें । उनीहरू फोटो खिचेर गए, तर अहिलेसम्म फर्केर आएका छैनन् ।’

यसपालि नेताहरू फर्किएर आउँछन् फेरि भन्नेमा उनीहरू ढुक्क छन्, तर अब नेताहरूले दिने आश्वासनप्रति उनीहरूको पनि भरोसा उठेको छ । ‘अब हामीलाई उनीहरूको आश्वासनमा विश्वास छैन’, स्थानीय प्रमिलादेवी पासवान भन्छिन् ।